داشتی با خیالِ خوش و راحت، با تلفن همراهت وَر می رفتی..همین دیروز، همین چندی پیش و همین سال ها. داشتی تنهایی ات را با سرگرَم شدن به یک وسیله، پُرمی کردی که یکهو.. شک می کنی به آن که مبادا این وسیله، ناگهان در دستانِ بی دفاعت آتش بگیرد. خبرِ خوبی نیست وَ البته حِسِّ خوبی!
برچسب:
نویسنده: هستی رستمیان
برچسب:
نویسنده: هستی رستمیان
برچسب:
نویسنده: هستی رستمیان
برچسب:
نویسنده: هستی رستمیان